Πρωί, κι η μυρωδιά του ελληνικού δίπλα μου διώχνει το κρύο της προηγούμενης νύχτας.
Έξω ο ήλιος συναγωνίζεται ξανά με τον άνεμο για το ποιος θα βγάλει το πανωφόρι του βοσκού...
 Τα πουλιά έχουν φύγει πια, πάνε το τραγούδι τους πιο νότια, άραγε θα κάναμε κι εμείς το ίδιο αν είχαμε φτερά? Θα αφήναμε τον τόπο μας για πιο ζεστά μέρη? Για μέρη που θα είχαμε μια καλύτερη ζωή?
 Λέω συνέχεια πως θέλω να φύγω μα είναι κάτι που με κάνει να μην είμαι απόλυτα σίγουρος. Ίσως είναι απλά συνήθεια, εδώ μεγάλωσα, έπαιξα, χτύπησα, πόνεσα, έκλαψα, ερωτεύθηκα. Μα είμαι σίγουρος πως δεν είναι μονάχα αυτό. Τόσα χρόνια σ'αυτό το νησί παρατηρώντας το και ζώντας μαζί του έχω δει τη μαγεία του. Μαγεία που δεν τη βλέπεις μόλις πατήσεις το πόδι σου πάνω του, μα είναι γύρο σου κι όσο μένεις εδώ σε κάνει κομμάτι της - αν της δώσεις βέβαια την ευκαιρία. Μαγεία από τις πιο σαγηνευτικές, που κάθε γριά τσιγγάνα θα ζήλευε.
 Ο ήλιος κάνει την προσπάθεια του σήμερα με το βοσκό μα ο άνεμος παίζει βρώμικα και τον κρατά πίσω από τα σύννεφα. Ο μικρός βοσκός κρατά το πανωφόρι του σφιχτά και περιμένει υπομονετικά σκύβοντας το κεφάλι. 

 Η θάλασσα κρύα και μελαγχολική φορά τα σκούρα μπλε της και περιμένει τον ήλιο να γυρίσει και τον άνεμο να σταματήσει να την γυροφέρνει.
 Αλήθεια θα μπορούσα να ζήσω σε ένα τόπο χωρίς θάλασσα? Χωρίς τη θάλασσα που με ηρεμεί τι τρόπο θα έβρισκα να ξεφύγω από την καθημερινότητα? Ποιο κομμάτι της φύσης θα μου έκανε παρέα...? Κάτι που με συναρπάζει πολύ σε μια αλλαγή, οποιαδήποτε και να είναι αυτή, είναι η γρήγορη προσαρμογή του ανθρώπινου είδους. Ζύμη ο άνθρωπος που την πλάθουν οι καιροί. Αυτό θέλω πολύ να δω. Λένε πως στα ταξίδια δεν βλέπεις μονάχα καινούρια μέρη, μα και καινούριες πτυχές του εαυτού σου. Τι καλύτερο από το να γνωρίσεις το μόνο άτομο που είναι μαζί σου συνέχεια, που σε κοιτά μόνο από τον καθρέφτη και που πραγματικά καταλαβαίνει πως νιώθεις.

 Τα σύννεφα πέρασαν, ο ήλιος χαμογελά και όλη η κοιλάδα φωτίζεται. Ο μικρός βοσκός κοιτά το μπλε του ουρανού γνέφει ένα ευχαριστώ και βγάζει το πανωφόρι αργά αφήνοντας το στο, ακόμα πράσινο, χορτάρι.
 Η κοιλάδα φωτεινή, και υπό τους ήχους της φλογέρας του μικρού βοσκού, χαίρεται τις μέρες του φθινοπώρου πριν τη σκεπάσει ο χειμώνας με το κατάλευκο πέπλο του.

Ήρθες όταν τα λουλούδια είχαν ήδη ανθίσει κι θάλασσα ήταν έτοιμη να αγκαλιάσει δροσερά όλο τον κόσμο. Ξύπνησες μέσα μου το πιο παιχνιδιάρικο αερικό. Περπάτησα, κολύμπησα, χαμογέλασα μαζί σου. Μαγεύτηκα από τα αρώματα σου.  Εμπνεύστηκα από τα χρώματά σου. Ερωτεύτηκα τον γεμάτο εκπλήξεις χαρακτήρα σου που πήγαινε πολλές φορές κόντρα σε ότι είχα προγραμματίσει.  

Κάθε μέρα που περνούσε ήθελα ακόμη περισσότερο να μείνεις, μα έπρεπε να συνεχίσεις το ταξίδι σου...
Γι'αυτό λοιπόν σε χαιρετώ φορώντας το δώρο που μου έκανες, το χαμόγελό μου.
Εις το επανιδείν Καλοκαιράκι...  :)

Αυτό που σε κρατάει όρθιο.

Νιώθεις τα γόνατα σου να λυγίζουν, βάζεις όλη σου τη δύναμη κι όμως δε γίνεται τίποτα. Η ανάσα σου βαριά λες και στο στέρνο σου στηρίζεται όλος ο κόσμος. Ο ιδρώτας ξεκινά από το μέτωπό σου και πρώτα συναντά τα μάτια σου, τα βλέφαρά σου σφραγίζουν. Ταξιδεύοντας στα μάγουλά σου φτάνει στα χείλη σου και τώρα πια η κούρασή σου έχει γεύση... Βρίσκεσαι στο σκοτάδι του μυαλού σου να πασχίζεις να μείνεις όρθιος κι ο μόνος ήχος η καρδιά σου σε ξέφρενους ρυθμούς.
Ένα γνώριμο χέρι πιάνει γερά τον ώμο σου, καθώς ακούς τους φίλους σου "Πάμε! Μπορείς!".
Τα μάτια σου ανοίγουν, στα χείλη σου ζωγραφίζεται το παιδικό σου χαμόγελο, οι γροθιές σου σφίγγουν.
Έχεις πια τόση ενέργεια που το πρώτο βήμα γίνεται μόνο του, έπειτα το δεύτερο, ένα μεγάλο τρίτο  γυρίζοντας την πλάτη και βρίσκεσαι στον αέρα! Τα χέρια σου γροθιές τραβάνε ψηλά και πίσω, το βλέμμα σου, αποφασιστικό, γυρνά προς τα πάνω! Τραβώντας τα γόνατά σου προς το στήθος το σώμα ακολουθεί!
Και να το έδαφος, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να προτείνεις τα πόδια σου. Πατάς και νιώθεις πως πατάς τον φόβο σου στον λαιμό. Το μόνο που ακούς είναι τους φίλους σου, το μόνο που νιώθεις είναι φιλικά χτυπήματα στην πλάτη. Τα μάτια σου λάμπουν σαν την πρώτη φορά που έκανες ποδήλατο χωρίς ρόδες κι η καρδιά σου, ήρεμη, χτυπά σαν εμβατήριο παρέλασης μετά από νίκη σε μάχη.

Όλοι μπορούμε να νικήσουμε τους φόβους μας μέσα από κάτι.

Εγώ Tricking, εσύ?

"Γιατί χαμογελάς χωρίς λόγο?"

Με έχουν ρωτήσει εκατοντάδες φορές γιατί χαμογελώ πάντα... Δεν είναι ότι δεν έχω προβλήματα ή δεν στενοχωριέμαι ποτέ - αντιθέτως όταν στενοχωριέμαι είμαι πιο κατσούφης κι από το Γκρινιάρη (στρουμφάκι). Είναι απλά επειδή το μυαλό μου αποσπάται πολύ εύκολα...
Περιμένοντας το χειμώνα στη στάση, γύρο μου γριές να φωνάζουν για τα λεωφορεία που δεν περνάνε και το κρύο που τους χτυπάει τα αρθριτικά, προσέχω τον ήλιο που σηκώνεται και μου γαργαλάει την μύτη... Πανέμορφα χρώματα, ζεστασιά, ποιος δεν θα χαμογελούσε; Κι όμως με κοιτούσαν λες και τις κορόιδευα... Οι περισσότεροι σαστίζουν όταν κάποιος χαμογελά... Προσπαθούν να βρουν το λόγο μα δεν ψάχνουν γύρο τους, ψάχνουν πάνω τους, ψάχνουν να βρουν τι δεν έχουν κάνει σωστά, τι λείπει από το μακιγιάζ τους... Μην σαστίζετε όταν βλέπετε χαμόγελα, πόσο μάλλον όταν σας τα χαρίζουν κιόλας!
Για να μην παρεξηγηθώ λοιπόν...
Χαμογελώ όταν βλέπω δυο πουλιά να πετούν μαζί. Όταν ακούω το κύμα της ήρεμης θάλασσας να βρέχει απαλά την ακτή. Όταν με χτυπά το απαλό δροσερό αεράκι μετά από μια κουραστική μέρα. Όταν βλέπω τον ήλιο να ζωγραφίζει τον δρόμο του πάνω στη θάλασσα. Βλέποντας ένα μικρό αγοράκι να παίζει με το όπλο του και να προσποιείται ότι πολεμάει τους κακούς αλλοιώνοντας κάποια σύμφωνα καθώς "τους μιλάει" ("ποτέ δε θα με νικήθειθ!!!!"). Χαμογελώ όταν κοιτώ εσένα... κι όταν με κοιτάς απορείς, κι έκφραση απορίας στο πρόσωπό σου σε κάνει ακόμα πιο γλυκιά. Κι εγώ γυρίζω το βλέμμα μου αλλού, γιατί αν συνεχίσω να κοιτώ θα φτάσει το χαμόγελό μου ως τ' αυτιά! Κι όλα αυτά ανεξάρτητα από το τι γίνεται γύρο μου, μπορεί ο κόσμος να χαλάει μα δεν μπορώ να μη χαρίσω ένα χαμόγελο σε ότι μου αρέσει....

Ότι παιδικό και αγνό μας έχει μείνει κρύβεται μέσα στο χαμόγελό μας, μοιράσου το με όσους αγαπάς κι ίσως, γιατί όχι, με όλους! Αν χαμογελούσαν όλοι οι άνθρωποι δεν θα υπήρχε νύχτα... 

:-)

και τι μένει στο τέλος...?

Μένει μια πίκρα στη καρδία
για όλα αυτά που αφήνεις,
μια σπίθα μέσα στη ματιά
που με δυο δάκρυα σβήνεις.

Μένουν οι φόβοι που 'κλεισες
βαθιά μες το μυαλό σου,
να σε χλευάζουν που ήθελες
να κάνεις το δικό σου.

Μένουνε οι ωραίες στιγμές
σαν άλμπουμ φυλαγμένες,
εικόνες που είναι πια παλιές
στο ροζ ξεθωριασμένες.

Μα εσύ μη μείνεις πια γιατί
έχεις πολλά να ζήσεις,
εικόνες, πάνω στο χαρτί,
να δεις και να κρατήσεις.

"Μα ρε Μάκη.. .αν δεν έκανες συνέχεια πλάκα θα είχες όποια κοπέλα θέλεις..."

Αναρωτιέμαι... πόσο θα άντεχα να μην είμαι ο εαυτός μου για να είμαι με μια κοπέλα...? Τι αξίζει να θυσιάσω για μια σχέση...? Αξίζει τίποτα μια σχέση στην οποία καταπιέζεσαι?
Μ'αρέσει να κάνω τους φίλους μου να γελούν, γιατί φωτίζονται τα πρόσωπα τους κι έτσι φωτίζουν το δρόμο μου... Αν δεν το έχω αυτό το φως θα χαθώ μέσα στη μαυρίλα της κάθε μουντής μέρας. Καλύτερα λοιπόν να έχω δίπλα μου ανθρώπους που με αγαπούν και με στηρίζουν γι'αυτό που είμαι και αυτά που τους παρέχω, παρά να προσποιούμαι κάποιον άλλο. Κι αν δε με ξέρεις καλά και με παρεξηγήσεις,  είναι δικό σου λάθος που δεν έμεινες λιγάκι ακόμα πλάι μου για να με γνωρίσεις καλύτερα.

What to do to help a friend....

Είναι εύκολο να διαβάσεις τα μάτια ενός φίλου... όσο κι αν προσπαθεί να σου δείξει το καλύτερο χαμόγελό του. Τα μάτια δεν μπορούν να κρύψουν τίποτα.
Μα τι πρέπει να κάνω όταν νιώθω πως θες βοήθεια και δεν το ζητάς, όταν  βλέπω πως θες μια αγκαλιά μα τα χέρια σου είναι κλειστά.
Θα βάλω κι εγώ το πιο φωτεινό μου χαμόγελο λοιπόν! Μα το δικό μου θα είναι ειλικρινές και γεμάτο. Τα μάτια μου να το στηρίζουν και θα το δυναμώνουν ακόμη περισσότερο. Και αφού δεν το ζητάς, θα το τυλίξω μέσα σε μια πολύχρωμη αγκαλιά και θα το δέσω με δυο ζεστά φιλιά, να σου το κάνω δώρο. Δεν μπορείς να πεις όχι σ'ένα δώρο από φίλο...  Και σαν τ'ανοίξεις, θα σε γεμίσει χρώματα και φως, και απ' την καρδιά σου θα διώξει αυτό το μαύρο πέπλο που σου στερεί τον ήλιο κάθε μέρα και τ'άστρα κάθε βράδυ. Φτερά δικά μου θα κολλήσω στα κομμένα σου φτερά, κι ας πετώ λίγο πιο χαμηλά -δεν θα πετώ μονάχος.
Έτσι τα μάτια σου θα καθαρίσουν απ'τα σύννεφα, και θ'απολαύσω το χαμόγελό σου, το έπαθλο του αγώνα μου.

In Love with Earth.

Ξύπνημα με ζωντανή μουσική από πολυταξιδεμένους τραγουδιστές, τοπία και χρώματα που δεν μπορεί να αποδώσει κανένας ζωγράφος, μυρωδιές που σου φέρνουν ξέγνοιαστες αναμνήσεις και ζωγραφίζουν χαμόγελα ακόμα και στους πιο κατσούφηδες. Απόγευμα κι όλα αλλάζουν χρώμα έτοιμα να αποχωριστούν τον ήλιο, το φως χαμηλώνει, τα πουλιά σταματούν τα υπέροχα τραγούδια τους, το μόνο που ακούγεται πια είναι το απαλό κύμα της θάλασσας που δροσίζει την πυρωμένη αμμουδιά. Κι η νύχτα αγκαλιάζει με το σκοτεινό, μα περίτεχνα κεντημένο, πέπλο της τη γη. Με κρεμασμένο στο λαιμό της το φεγγάρι και τα πιο φρέσκα νυχτολούλουδα για άρωμα της, σαγηνεύει κάθε πλάσμα.

Απόλαυσε λοιπόν κάθε μέρα σου, από το ποίημα της αυγής μέχρι το χορό των αστεριών.

Drowning between thoughts!

Κι ήρθε η άνοιξη...
Αρχίζουν τα σύννεφα να φεύγουν, ο ουρανός φοράει το πιο παιχνιδιάρικο γαλάζιο και τα πάντα -φυτά,ζώα,άνθρωποι - ανθίζουν υπό το φως του ήλιου.
Μα τα σύννεφα έμειναν πάνω από το κεφάλι μου, όλο το Πάσχα έβρεχε έξω και μέσα στο σπίτι μου.
Η βροχή έξω σταμάτησε, η μέσα ήταν λίγο πιο δύσκολο...
Είχα καιρό να πάθω τέτοια σύγχυση σκέψεων κι έτσι πιάστηκα λιγάκι απροετοίμαστος, μίλησα με φίλους, προσπάθησα να το απωθήσω με χιούμορ,όλα με βοηθούσαν να ξεχαστώ λιγάκι μα τίποτα δεν σταματούσε την καταιγίδα μόλις ξάπλωνα για ύπνο. Όπως είναι φυσικό ο ύπνος απλά δεν ερχόταν - μάλλον έρχεται με πλοίο κι είχε απαγορευτικό από την καταιγίδα...
Αφού λοιπόν δεν μπορούσα να λύσω όλα τα προβλήματα μου μαζί, τα πέταξα στη θάλασσα...
Κρύα κι όχι δροσερή, με ξύπνησε. Ξέπλυνε το άγχος και τη σύγχυση, μα η χαρά κι ο ενθουσιασμός της άνοιξης έμειναν!!! Αφού τελείωσα το μπάνιο μου έκατσα λιγάκι στην άμμο, για να ακούσω το χαρούμενο τραγούδι της θάλασσας που κι αυτή υποδέχεται την ηλιόλουστη εποχή...
Τώρα το μόνο που θέλω είναι να μοιραστώ με τους ανθρώπους που αγαπώ την χαρά και τη γαλήνη μου :)

Kiss... One word so many different ways and feelings...

Ένα γλυκό φιλί στο μέτωπο από την γυναίκα που μ'αγαπά πιο πολύ στον κόσμο, αυτό ήταν το πρώτο φιλί που μου δώρισαν ποτέ. Κρατώντας με σφιχτά στην αγκαλιά της και δίνοντας ρυθμό στην καρδιά μου με τη δική της. Το πρώτο φιλί από τη γυναίκα που έχω πονέσει όσο καμία άλλη, κι ας ήμουν το πιο άσχημο μωρό της κλινικής.

Έπειτα στο νήπιο, ένα φιλί στο μάγουλο από το κοριτσάκι που μόλις δώρισα την ζωγραφιά μου. Με το χαμόγελο της σαν επίλογο πριν τρέξει κοντά στα άλλα κορίτσια της αυλής.

Πολλά φιλιά που άργησα να καταλάβω τι σημαίνουν.Πολλά φιλιά που ποτέ δεν κατάλαβα. Μα τα πιο φλογερά φιλιά είναι αυτά που έχει ευλογήσει η πιο γλυκιά "αρρώστια" απ'όλες, ο έρωτας.

Κάθε φιλί και έργο τέχνης.

Η λάμψη στα μάτια όσο τα πρόσωπα πλησιάζουν, η μικρή κλίση του κεφαλιού και τα χείλη που ενώνονται είναι η αρχή. Η ζέστη από τα γεμάτα φλόγες χείλη σου κάνουν την καρδιά μου να χτυπά σαν να θέλει να βγει από το στήθος μου, για ν'αντικρίσει την ομορφιά σου. Χαϊδεύω τα μαλλιά σου και νιώθω το χαμόγελο σου στα χείλη μου. Σταματώ, φιλώ τα βλέφαρά σου κι αυτά μου δείχνουν το θησαυρό τους. Κι είσαι εκεί, μέσα στην αγκαλιά μου. Χαμογελάς και τα μάτια σου, τα πιο ακριβά κοσμήματα στον κόσμο, φωτίζουν το πρόσωπο μου...

Αυτά τα φιλιά είναι σαν τις χιονονιφάδες... Καθένα διαφορετικό μα όλα τόσο όμορφα.

Beating the blues.

 Υπάρχουν πολλές τεχνικές για να κατευνάσεις/ελέγξεις κάποια από τα συναισθήματά σου. Προσπαθώ να σκεφτώ τουλάχιστον μία για κάθε συναίσθημα ξεχωριστά, κάνοντας λοιπόν τον  απολογισμό βρήκα πως η λύπη είναι από αυτά που δεν μπορώ να παλέψω μόνος μου.Δέκα ώρες διαλογισμού δεν συγκρίνονται με 5 λεπτά με φίλους. Ένα χαμόγελο, μια αστεία ατάκα, ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη... Δεν χρειάζονται λέξεις, μια ματιά φτάνει για να νιώσω ξανά δυνατός.

 Δυστυχώς είμαι άνθρωπος που στενοχωριέται εύκολα... Νιώθω τόσο τυχερός που έχω τόσο καλοσυνάτους και καλόκαρδους ανθρώπους κοντά μου. Αν δεν ήταν κι αυτοί θα χωνόμουν κάθε μέρα πιο βαθιά στην κινούμενη άμμο της θλίψης. Μα είναι δίπλα μου και μου φωτίζουν το μονοπάτι της ζωής μου με τα λαμπερά γεμάτα ζεστασιά βλέμματά τους, κι αν τύχει να σκοντάψω είναι εκεί να με σηκώσουν, έτσι πορεύομαι χωρίς να φοβάμαι.

 "A friend knows the song in my heart and sings it to me when my memory fails." - Donna Roberts

To my inspiration

Περπατάς και φυτρώνουν λουλούδια στο διάβα σου,
ότι αγγίζεις ανθίζει ,
τα μάτια σου στολίζουν ότι κοιτούν,
τα τριαντάφυλλα ζηλεύουν το χρώμα των χειλιών σου,
ο ήλιος κλαίει κάθε βράδυ που θα σε αποχωριστεί μέχρι το επόμενο πρωινό
το φεγγάρι προσπαθεί να κρυφτεί για να μην το συγκρίνει κανείς μαζί σου.
Κι εγώ... περαστικός... περιμένοντας στη στάση σε βλέπω να περνάς...
κι χρόνος κυλά τόσο αργά.
Αποφεύγεις τους περαστικούς περίτεχνα και με τόση επιδεξιότητα και χάρη
και τότε... το βλέμμα σου συναντά το δικό μου... αμήχανος και σαστισμένος...
χαμογελάς κι χρόνος σταματά.
Δεν υπάρχει κανείς για μια στιγμή τριγύρω... δεν κουνιέται τίποτα...
κι ήρθε η στιγμή για την επόμενη αναπνοή,
κι ο χρόνος που δεν λυπάται κανέναν ξαναρχίζει να κυλά...
Το βλέμμα σου γυρίζει ξανά στο δρόμο σου φωτίζοντας τον κόσμο μπροστά σου,
κι έτσι απλά ζωγράφισες ένα χαμόγελο στο πρόσωπο μου.

Σ'ευχαριστώ όποια κι αν ήσουν... όποια κι αν είσαι... όποια κι αν θα είσαι....

I am Makis. A boy that's still a kid.

Now you know my name... you won't talk with a stranger...

I will share some thoughts, nothing special... just a point of view.

Please be gentle while walking with me :) I promise it'll give you  a smile.

Sorry for the poor layout.. I really thought about it a lot, tried everything 

but nothing was what I really wanted. So I'll try to give you the pictures I

wanted you to see just with my words. 

So lets take a walk...