Ο έρωτας δεν είναι άγιος που γιόρταζε μια μέρα.
Ο έρωτας δεν είναι τα σοκολατάκια, τα κόκκινα κουτιά και τα λουλούδια.
Δεν είναι κάρτες με δυο λόγια δανεισμένα.
Δεν είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα, ούτε το βρέφος με το τόξο και τα βέλη.

Ο έρωτας είναι στοιχειό και φάντασμα που σε στοιχειώνει.
Έρωτας είναι το χέρι σου που μ' ακουμπά όταν μου δίνεις κάτι, το άρωμα
που έχουν τα μαλλιά σου.
Έρωτας είναι κάθε λέξη, φτιαγμένη από τα χείλη σου.
Έρωτας είναι τα βλέφαρά σου όταν κοιμάσαι, κι έχεις το στήθος μου για μαξιλάρι.
Δεν είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα, είναι μια ολόκληρη ζωή γεμάτη χρώματα
από ανεξίτηλες μπογιές.
Χαρές και πόνος πλεγμένα σαν πολυκαιρισμένο πανωφόρι, που το φοράς
και σε ζεσταίνει πιο πολύ απ' όλα τ'άλλα - κι ας είναι τρυπημένο κάπου κάπου.
Τραγούδι που σου παίρνει τ' αυτιά, μα δε χορταίνεις να τ'ακούς.

Χορεύει η καρδιά, ξυπόλητη, κι όσα αγκάθια κι αν πατά, δεν σκύβει
ούτε καν να τ'αντικρίσει.
Χορεύει, κι η κίνηση της παρασέρνει τις αισθήσεις κι ακούς τη θάλασσα
μέσα στην κίνηση του δρόμου, και βλέπεις ήλιο μέσα στα σύννεφα της πόλης.
Χορεύει μέχρι να σωριαστεί κατάχαμα, λαχανιασμένη, κι αν είναι ο έρωτας
εκεί να τη σηκώσει, ξανασηκώνεται χωρίς να πάρει ανάσα και χορεύει...