Δευτέρα 11 Απριλίου 2011

Kiss... One word so many different ways and feelings...

Ένα γλυκό φιλί στο μέτωπο από την γυναίκα που μ'αγαπά πιο πολύ στον κόσμο, αυτό ήταν το πρώτο φιλί που μου δώρισαν ποτέ. Κρατώντας με σφιχτά στην αγκαλιά της και δίνοντας ρυθμό στην καρδιά μου με τη δική της. Το πρώτο φιλί από τη γυναίκα που έχω πονέσει όσο καμία άλλη, κι ας ήμουν το πιο άσχημο μωρό της κλινικής.

Έπειτα στο νήπιο, ένα φιλί στο μάγουλο από το κοριτσάκι που μόλις δώρισα την ζωγραφιά μου. Με το χαμόγελο της σαν επίλογο πριν τρέξει κοντά στα άλλα κορίτσια της αυλής.

Πολλά φιλιά που άργησα να καταλάβω τι σημαίνουν.Πολλά φιλιά που ποτέ δεν κατάλαβα. Μα τα πιο φλογερά φιλιά είναι αυτά που έχει ευλογήσει η πιο γλυκιά "αρρώστια" απ'όλες, ο έρωτας.
Κάθε φιλί και έργο τέχνης.

Η λάμψη στα μάτια όσο τα πρόσωπα πλησιάζουν, η μικρή κλίση του κεφαλιού και τα χείλη που ενώνονται είναι η αρχή. Η ζέστη από τα γεμάτα φλόγες χείλη σου κάνουν την καρδιά μου να χτυπά σαν να θέλει να βγει από το στήθος μου, για ν'αντικρίσει την ομορφιά σου. Χαϊδεύω τα μαλλιά σου και νιώθω το χαμόγελο σου στα χείλη μου. Σταματώ, φιλώ τα βλέφαρά σου κι αυτά μου δείχνουν το θησαυρό τους. Κι είσαι εκεί, μέσα στην αγκαλιά μου. Χαμογελάς και τα μάτια σου, τα πιο ακριβά κοσμήματα στον κόσμο, φωτίζουν το πρόσωπο μου...

Αυτά τα φιλιά είναι σαν τις χιονονιφάδες... Καθένα διαφορετικό μα όλα τόσο όμορφα.

Τρίτη 5 Απριλίου 2011

Beating the blues.

 Υπάρχουν πολλές τεχνικές για να κατευνάσεις/ελέγξεις κάποια από τα συναισθήματά σου. Προσπαθώ να σκεφτώ τουλάχιστον μία για κάθε συναίσθημα ξεχωριστά, κάνοντας λοιπόν τον  απολογισμό βρήκα πως η λύπη είναι από αυτά που δεν μπορώ να παλέψω μόνος μου.Δέκα ώρες διαλογισμού δεν συγκρίνονται με 5 λεπτά με φίλους. Ένα χαμόγελο, μια αστεία ατάκα, ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη... Δεν χρειάζονται λέξεις, μια ματιά φτάνει για να νιώσω ξανά δυνατός.
 Δυστυχώς είμαι άνθρωπος που στενοχωριέται εύκολα... Νιώθω τόσο τυχερός που έχω τόσο καλοσυνάτους και καλόκαρδους ανθρώπους κοντά μου. Αν δεν ήταν κι αυτοί θα χωνόμουν κάθε μέρα πιο βαθιά στην κινούμενη άμμο της θλίψης. Μα είναι δίπλα μου και μου φωτίζουν το μονοπάτι της ζωής μου με τα λαμπερά γεμάτα ζεστασιά βλέμματά τους, κι αν τύχει να σκοντάψω είναι εκεί να με σηκώσουν, έτσι πορεύομαι χωρίς να φοβάμαι.


 "A friend knows the song in my heart and sings it to me when my memory fails." - Donna Roberts