"Γιατί χαμογελάς χωρίς λόγο?"

Με έχουν ρωτήσει εκατοντάδες φορές γιατί χαμογελώ πάντα... Δεν είναι ότι δεν έχω προβλήματα ή δεν στενοχωριέμαι ποτέ - αντιθέτως όταν στενοχωριέμαι είμαι πιο κατσούφης κι από το Γκρινιάρη (στρουμφάκι). Είναι απλά επειδή το μυαλό μου αποσπάται πολύ εύκολα...
Περιμένοντας το χειμώνα στη στάση, γύρο μου γριές να φωνάζουν για τα λεωφορεία που δεν περνάνε και το κρύο που τους χτυπάει τα αρθριτικά, προσέχω τον ήλιο που σηκώνεται και μου γαργαλάει την μύτη... Πανέμορφα χρώματα, ζεστασιά, ποιος δεν θα χαμογελούσε; Κι όμως με κοιτούσαν λες και τις κορόιδευα... Οι περισσότεροι σαστίζουν όταν κάποιος χαμογελά... Προσπαθούν να βρουν το λόγο μα δεν ψάχνουν γύρο τους, ψάχνουν πάνω τους, ψάχνουν να βρουν τι δεν έχουν κάνει σωστά, τι λείπει από το μακιγιάζ τους... Μην σαστίζετε όταν βλέπετε χαμόγελα, πόσο μάλλον όταν σας τα χαρίζουν κιόλας!
Για να μην παρεξηγηθώ λοιπόν...
Χαμογελώ όταν βλέπω δυο πουλιά να πετούν μαζί. Όταν ακούω το κύμα της ήρεμης θάλασσας να βρέχει απαλά την ακτή. Όταν με χτυπά το απαλό δροσερό αεράκι μετά από μια κουραστική μέρα. Όταν βλέπω τον ήλιο να ζωγραφίζει τον δρόμο του πάνω στη θάλασσα. Βλέποντας ένα μικρό αγοράκι να παίζει με το όπλο του και να προσποιείται ότι πολεμάει τους κακούς αλλοιώνοντας κάποια σύμφωνα καθώς "τους μιλάει" ("ποτέ δε θα με νικήθειθ!!!!"). Χαμογελώ όταν κοιτώ εσένα... κι όταν με κοιτάς απορείς, κι έκφραση απορίας στο πρόσωπό σου σε κάνει ακόμα πιο γλυκιά. Κι εγώ γυρίζω το βλέμμα μου αλλού, γιατί αν συνεχίσω να κοιτώ θα φτάσει το χαμόγελό μου ως τ' αυτιά! Κι όλα αυτά ανεξάρτητα από το τι γίνεται γύρο μου, μπορεί ο κόσμος να χαλάει μα δεν μπορώ να μη χαρίσω ένα χαμόγελο σε ότι μου αρέσει....

Ότι παιδικό και αγνό μας έχει μείνει κρύβεται μέσα στο χαμόγελό μας, μοιράσου το με όσους αγαπάς κι ίσως, γιατί όχι, με όλους! Αν χαμογελούσαν όλοι οι άνθρωποι δεν θα υπήρχε νύχτα... 

:-)