Αυτό που σε κρατάει όρθιο.

Νιώθεις τα γόνατα σου να λυγίζουν, βάζεις όλη σου τη δύναμη κι όμως δε γίνεται τίποτα. Η ανάσα σου βαριά λες και στο στέρνο σου στηρίζεται όλος ο κόσμος. Ο ιδρώτας ξεκινά από το μέτωπό σου και πρώτα συναντά τα μάτια σου, τα βλέφαρά σου σφραγίζουν. Ταξιδεύοντας στα μάγουλά σου φτάνει στα χείλη σου και τώρα πια η κούρασή σου έχει γεύση... Βρίσκεσαι στο σκοτάδι του μυαλού σου να πασχίζεις να μείνεις όρθιος κι ο μόνος ήχος η καρδιά σου σε ξέφρενους ρυθμούς.
Ένα γνώριμο χέρι πιάνει γερά τον ώμο σου, καθώς ακούς τους φίλους σου "Πάμε! Μπορείς!".
Τα μάτια σου ανοίγουν, στα χείλη σου ζωγραφίζεται το παιδικό σου χαμόγελο, οι γροθιές σου σφίγγουν.
Έχεις πια τόση ενέργεια που το πρώτο βήμα γίνεται μόνο του, έπειτα το δεύτερο, ένα μεγάλο τρίτο  γυρίζοντας την πλάτη και βρίσκεσαι στον αέρα! Τα χέρια σου γροθιές τραβάνε ψηλά και πίσω, το βλέμμα σου, αποφασιστικό, γυρνά προς τα πάνω! Τραβώντας τα γόνατά σου προς το στήθος το σώμα ακολουθεί!
Και να το έδαφος, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να προτείνεις τα πόδια σου. Πατάς και νιώθεις πως πατάς τον φόβο σου στον λαιμό. Το μόνο που ακούς είναι τους φίλους σου, το μόνο που νιώθεις είναι φιλικά χτυπήματα στην πλάτη. Τα μάτια σου λάμπουν σαν την πρώτη φορά που έκανες ποδήλατο χωρίς ρόδες κι η καρδιά σου, ήρεμη, χτυπά σαν εμβατήριο παρέλασης μετά από νίκη σε μάχη.

Όλοι μπορούμε να νικήσουμε τους φόβους μας μέσα από κάτι.

Εγώ Tricking, εσύ?

"Γιατί χαμογελάς χωρίς λόγο?"

Με έχουν ρωτήσει εκατοντάδες φορές γιατί χαμογελώ πάντα... Δεν είναι ότι δεν έχω προβλήματα ή δεν στενοχωριέμαι ποτέ - αντιθέτως όταν στενοχωριέμαι είμαι πιο κατσούφης κι από το Γκρινιάρη (στρουμφάκι). Είναι απλά επειδή το μυαλό μου αποσπάται πολύ εύκολα...
Περιμένοντας το χειμώνα στη στάση, γύρο μου γριές να φωνάζουν για τα λεωφορεία που δεν περνάνε και το κρύο που τους χτυπάει τα αρθριτικά, προσέχω τον ήλιο που σηκώνεται και μου γαργαλάει την μύτη... Πανέμορφα χρώματα, ζεστασιά, ποιος δεν θα χαμογελούσε; Κι όμως με κοιτούσαν λες και τις κορόιδευα... Οι περισσότεροι σαστίζουν όταν κάποιος χαμογελά... Προσπαθούν να βρουν το λόγο μα δεν ψάχνουν γύρο τους, ψάχνουν πάνω τους, ψάχνουν να βρουν τι δεν έχουν κάνει σωστά, τι λείπει από το μακιγιάζ τους... Μην σαστίζετε όταν βλέπετε χαμόγελα, πόσο μάλλον όταν σας τα χαρίζουν κιόλας!
Για να μην παρεξηγηθώ λοιπόν...
Χαμογελώ όταν βλέπω δυο πουλιά να πετούν μαζί. Όταν ακούω το κύμα της ήρεμης θάλασσας να βρέχει απαλά την ακτή. Όταν με χτυπά το απαλό δροσερό αεράκι μετά από μια κουραστική μέρα. Όταν βλέπω τον ήλιο να ζωγραφίζει τον δρόμο του πάνω στη θάλασσα. Βλέποντας ένα μικρό αγοράκι να παίζει με το όπλο του και να προσποιείται ότι πολεμάει τους κακούς αλλοιώνοντας κάποια σύμφωνα καθώς "τους μιλάει" ("ποτέ δε θα με νικήθειθ!!!!"). Χαμογελώ όταν κοιτώ εσένα... κι όταν με κοιτάς απορείς, κι έκφραση απορίας στο πρόσωπό σου σε κάνει ακόμα πιο γλυκιά. Κι εγώ γυρίζω το βλέμμα μου αλλού, γιατί αν συνεχίσω να κοιτώ θα φτάσει το χαμόγελό μου ως τ' αυτιά! Κι όλα αυτά ανεξάρτητα από το τι γίνεται γύρο μου, μπορεί ο κόσμος να χαλάει μα δεν μπορώ να μη χαρίσω ένα χαμόγελο σε ότι μου αρέσει....

Ότι παιδικό και αγνό μας έχει μείνει κρύβεται μέσα στο χαμόγελό μας, μοιράσου το με όσους αγαπάς κι ίσως, γιατί όχι, με όλους! Αν χαμογελούσαν όλοι οι άνθρωποι δεν θα υπήρχε νύχτα... 

:-)

και τι μένει στο τέλος...?

Μένει μια πίκρα στη καρδία
για όλα αυτά που αφήνεις,
μια σπίθα μέσα στη ματιά
που με δυο δάκρυα σβήνεις.

Μένουν οι φόβοι που 'κλεισες
βαθιά μες το μυαλό σου,
να σε χλευάζουν που ήθελες
να κάνεις το δικό σου.

Μένουνε οι ωραίες στιγμές
σαν άλμπουμ φυλαγμένες,
εικόνες που είναι πια παλιές
στο ροζ ξεθωριασμένες.

Μα εσύ μη μείνεις πια γιατί
έχεις πολλά να ζήσεις,
εικόνες, πάνω στο χαρτί,
να δεις και να κρατήσεις.