Ο έρωτας δεν είναι άγιος που γιόρταζε μια μέρα.
Ο έρωτας δεν είναι τα σοκολατάκια, τα κόκκινα κουτιά και τα λουλούδια.
Δεν είναι κάρτες με δυο λόγια δανεισμένα.
Δεν είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα, ούτε το βρέφος με το τόξο και τα βέλη.

Ο έρωτας είναι στοιχειό και φάντασμα που σε στοιχειώνει.
Έρωτας είναι το χέρι σου που μ' ακουμπά όταν μου δίνεις κάτι, το άρωμα
που έχουν τα μαλλιά σου.
Έρωτας είναι κάθε λέξη, φτιαγμένη από τα χείλη σου.
Έρωτας είναι τα βλέφαρά σου όταν κοιμάσαι, κι έχεις το στήθος μου για μαξιλάρι.
Δεν είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα, είναι μια ολόκληρη ζωή γεμάτη χρώματα
από ανεξίτηλες μπογιές.
Χαρές και πόνος πλεγμένα σαν πολυκαιρισμένο πανωφόρι, που το φοράς
και σε ζεσταίνει πιο πολύ απ' όλα τ'άλλα - κι ας είναι τρυπημένο κάπου κάπου.
Τραγούδι που σου παίρνει τ' αυτιά, μα δε χορταίνεις να τ'ακούς.

Χορεύει η καρδιά, ξυπόλητη, κι όσα αγκάθια κι αν πατά, δεν σκύβει
ούτε καν να τ'αντικρίσει.
Χορεύει, κι η κίνηση της παρασέρνει τις αισθήσεις κι ακούς τη θάλασσα
μέσα στην κίνηση του δρόμου, και βλέπεις ήλιο μέσα στα σύννεφα της πόλης.
Χορεύει μέχρι να σωριαστεί κατάχαμα, λαχανιασμένη, κι αν είναι ο έρωτας
εκεί να τη σηκώσει, ξανασηκώνεται χωρίς να πάρει ανάσα και χορεύει...

Τώρα που οι τζίτζικες άρχισαν τα τραγούδια, κι η θαλασσα φλερτάρει την ακτή. Ήρθε η ώρα να ανοίξεις τα φτερά σου και να φύγεις, σε άλλα μέρη μακρυνά...
Εκεί που πας να παίζεις , να γελάς μα να προσέχεις, και να θυμάσε πως θα 'μαι πάντα εδώ. Την ζεστασιά της αγκαλιάς σου να προσμένω, για τα φιλιά σου ακόμα να διψώ.
Σου έχω δώσει την καρδιά μου για πυξίδα και χάρτη, στο λαιμό σου, έχω χαράξει.
Στεριά και θάλασσα να μας χωρίζει, δίπλα σου θα 'μαι, μέχρι το "μόνοι" να περάσει και να΄ρθει πάλι το "μαζί". Μέχρι οι μέρες μου να 'χουν ξανά δυο ήλιους.

 Πρωί, κι η μυρωδιά του ελληνικού δίπλα μου διώχνει το κρύο της προηγούμενης νύχτας.
Έξω ο ήλιος συναγωνίζεται ξανά με τον άνεμο για το ποιος θα βγάλει το πανωφόρι του βοσκού...
 Τα πουλιά έχουν φύγει πια, πάνε το τραγούδι τους πιο νότια, άραγε θα κάναμε κι εμείς το ίδιο αν είχαμε φτερά? Θα αφήναμε τον τόπο μας για πιο ζεστά μέρη? Για μέρη που θα είχαμε μια καλύτερη ζωή?
 Λέω συνέχεια πως θέλω να φύγω μα είναι κάτι που με κάνει να μην είμαι απόλυτα σίγουρος. Ίσως είναι απλά συνήθεια, εδώ μεγάλωσα, έπαιξα, χτύπησα, πόνεσα, έκλαψα, ερωτεύθηκα. Μα είμαι σίγουρος πως δεν είναι μονάχα αυτό. Τόσα χρόνια σ'αυτό το νησί παρατηρώντας το και ζώντας μαζί του έχω δει τη μαγεία του. Μαγεία που δεν τη βλέπεις μόλις πατήσεις το πόδι σου πάνω του, μα είναι γύρο σου κι όσο μένεις εδώ σε κάνει κομμάτι της - αν της δώσεις βέβαια την ευκαιρία. Μαγεία από τις πιο σαγηνευτικές, που κάθε γριά τσιγγάνα θα ζήλευε.
 Ο ήλιος κάνει την προσπάθεια του σήμερα με το βοσκό μα ο άνεμος παίζει βρώμικα και τον κρατά πίσω από τα σύννεφα. Ο μικρός βοσκός κρατά το πανωφόρι του σφιχτά και περιμένει υπομονετικά σκύβοντας το κεφάλι. 

 Η θάλασσα κρύα και μελαγχολική φορά τα σκούρα μπλε της και περιμένει τον ήλιο να γυρίσει και τον άνεμο να σταματήσει να την γυροφέρνει.
 Αλήθεια θα μπορούσα να ζήσω σε ένα τόπο χωρίς θάλασσα? Χωρίς τη θάλασσα που με ηρεμεί τι τρόπο θα έβρισκα να ξεφύγω από την καθημερινότητα? Ποιο κομμάτι της φύσης θα μου έκανε παρέα...? Κάτι που με συναρπάζει πολύ σε μια αλλαγή, οποιαδήποτε και να είναι αυτή, είναι η γρήγορη προσαρμογή του ανθρώπινου είδους. Ζύμη ο άνθρωπος που την πλάθουν οι καιροί. Αυτό θέλω πολύ να δω. Λένε πως στα ταξίδια δεν βλέπεις μονάχα καινούρια μέρη, μα και καινούριες πτυχές του εαυτού σου. Τι καλύτερο από το να γνωρίσεις το μόνο άτομο που είναι μαζί σου συνέχεια, που σε κοιτά μόνο από τον καθρέφτη και που πραγματικά καταλαβαίνει πως νιώθεις.

 Τα σύννεφα πέρασαν, ο ήλιος χαμογελά και όλη η κοιλάδα φωτίζεται. Ο μικρός βοσκός κοιτά το μπλε του ουρανού γνέφει ένα ευχαριστώ και βγάζει το πανωφόρι αργά αφήνοντας το στο, ακόμα πράσινο, χορτάρι.
 Η κοιλάδα φωτεινή, και υπό τους ήχους της φλογέρας του μικρού βοσκού, χαίρεται τις μέρες του φθινοπώρου πριν τη σκεπάσει ο χειμώνας με το κατάλευκο πέπλο του.

Ήρθες όταν τα λουλούδια είχαν ήδη ανθίσει κι θάλασσα ήταν έτοιμη να αγκαλιάσει δροσερά όλο τον κόσμο. Ξύπνησες μέσα μου το πιο παιχνιδιάρικο αερικό. Περπάτησα, κολύμπησα, χαμογέλασα μαζί σου. Μαγεύτηκα από τα αρώματα σου.  Εμπνεύστηκα από τα χρώματά σου. Ερωτεύτηκα τον γεμάτο εκπλήξεις χαρακτήρα σου που πήγαινε πολλές φορές κόντρα σε ότι είχα προγραμματίσει.  

Κάθε μέρα που περνούσε ήθελα ακόμη περισσότερο να μείνεις, μα έπρεπε να συνεχίσεις το ταξίδι σου...
Γι'αυτό λοιπόν σε χαιρετώ φορώντας το δώρο που μου έκανες, το χαμόγελό μου.
Εις το επανιδείν Καλοκαιράκι...  :)

Αυτό που σε κρατάει όρθιο.

Νιώθεις τα γόνατα σου να λυγίζουν, βάζεις όλη σου τη δύναμη κι όμως δε γίνεται τίποτα. Η ανάσα σου βαριά λες και στο στέρνο σου στηρίζεται όλος ο κόσμος. Ο ιδρώτας ξεκινά από το μέτωπό σου και πρώτα συναντά τα μάτια σου, τα βλέφαρά σου σφραγίζουν. Ταξιδεύοντας στα μάγουλά σου φτάνει στα χείλη σου και τώρα πια η κούρασή σου έχει γεύση... Βρίσκεσαι στο σκοτάδι του μυαλού σου να πασχίζεις να μείνεις όρθιος κι ο μόνος ήχος η καρδιά σου σε ξέφρενους ρυθμούς.
Ένα γνώριμο χέρι πιάνει γερά τον ώμο σου, καθώς ακούς τους φίλους σου "Πάμε! Μπορείς!".
Τα μάτια σου ανοίγουν, στα χείλη σου ζωγραφίζεται το παιδικό σου χαμόγελο, οι γροθιές σου σφίγγουν.
Έχεις πια τόση ενέργεια που το πρώτο βήμα γίνεται μόνο του, έπειτα το δεύτερο, ένα μεγάλο τρίτο  γυρίζοντας την πλάτη και βρίσκεσαι στον αέρα! Τα χέρια σου γροθιές τραβάνε ψηλά και πίσω, το βλέμμα σου, αποφασιστικό, γυρνά προς τα πάνω! Τραβώντας τα γόνατά σου προς το στήθος το σώμα ακολουθεί!
Και να το έδαφος, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να προτείνεις τα πόδια σου. Πατάς και νιώθεις πως πατάς τον φόβο σου στον λαιμό. Το μόνο που ακούς είναι τους φίλους σου, το μόνο που νιώθεις είναι φιλικά χτυπήματα στην πλάτη. Τα μάτια σου λάμπουν σαν την πρώτη φορά που έκανες ποδήλατο χωρίς ρόδες κι η καρδιά σου, ήρεμη, χτυπά σαν εμβατήριο παρέλασης μετά από νίκη σε μάχη.

Όλοι μπορούμε να νικήσουμε τους φόβους μας μέσα από κάτι.

Εγώ Tricking, εσύ?

"Γιατί χαμογελάς χωρίς λόγο?"

Με έχουν ρωτήσει εκατοντάδες φορές γιατί χαμογελώ πάντα... Δεν είναι ότι δεν έχω προβλήματα ή δεν στενοχωριέμαι ποτέ - αντιθέτως όταν στενοχωριέμαι είμαι πιο κατσούφης κι από το Γκρινιάρη (στρουμφάκι). Είναι απλά επειδή το μυαλό μου αποσπάται πολύ εύκολα...
Περιμένοντας το χειμώνα στη στάση, γύρο μου γριές να φωνάζουν για τα λεωφορεία που δεν περνάνε και το κρύο που τους χτυπάει τα αρθριτικά, προσέχω τον ήλιο που σηκώνεται και μου γαργαλάει την μύτη... Πανέμορφα χρώματα, ζεστασιά, ποιος δεν θα χαμογελούσε; Κι όμως με κοιτούσαν λες και τις κορόιδευα... Οι περισσότεροι σαστίζουν όταν κάποιος χαμογελά... Προσπαθούν να βρουν το λόγο μα δεν ψάχνουν γύρο τους, ψάχνουν πάνω τους, ψάχνουν να βρουν τι δεν έχουν κάνει σωστά, τι λείπει από το μακιγιάζ τους... Μην σαστίζετε όταν βλέπετε χαμόγελα, πόσο μάλλον όταν σας τα χαρίζουν κιόλας!
Για να μην παρεξηγηθώ λοιπόν...
Χαμογελώ όταν βλέπω δυο πουλιά να πετούν μαζί. Όταν ακούω το κύμα της ήρεμης θάλασσας να βρέχει απαλά την ακτή. Όταν με χτυπά το απαλό δροσερό αεράκι μετά από μια κουραστική μέρα. Όταν βλέπω τον ήλιο να ζωγραφίζει τον δρόμο του πάνω στη θάλασσα. Βλέποντας ένα μικρό αγοράκι να παίζει με το όπλο του και να προσποιείται ότι πολεμάει τους κακούς αλλοιώνοντας κάποια σύμφωνα καθώς "τους μιλάει" ("ποτέ δε θα με νικήθειθ!!!!"). Χαμογελώ όταν κοιτώ εσένα... κι όταν με κοιτάς απορείς, κι έκφραση απορίας στο πρόσωπό σου σε κάνει ακόμα πιο γλυκιά. Κι εγώ γυρίζω το βλέμμα μου αλλού, γιατί αν συνεχίσω να κοιτώ θα φτάσει το χαμόγελό μου ως τ' αυτιά! Κι όλα αυτά ανεξάρτητα από το τι γίνεται γύρο μου, μπορεί ο κόσμος να χαλάει μα δεν μπορώ να μη χαρίσω ένα χαμόγελο σε ότι μου αρέσει....

Ότι παιδικό και αγνό μας έχει μείνει κρύβεται μέσα στο χαμόγελό μας, μοιράσου το με όσους αγαπάς κι ίσως, γιατί όχι, με όλους! Αν χαμογελούσαν όλοι οι άνθρωποι δεν θα υπήρχε νύχτα... 

:-)

και τι μένει στο τέλος...?

Μένει μια πίκρα στη καρδία
για όλα αυτά που αφήνεις,
μια σπίθα μέσα στη ματιά
που με δυο δάκρυα σβήνεις.

Μένουν οι φόβοι που 'κλεισες
βαθιά μες το μυαλό σου,
να σε χλευάζουν που ήθελες
να κάνεις το δικό σου.

Μένουνε οι ωραίες στιγμές
σαν άλμπουμ φυλαγμένες,
εικόνες που είναι πια παλιές
στο ροζ ξεθωριασμένες.

Μα εσύ μη μείνεις πια γιατί
έχεις πολλά να ζήσεις,
εικόνες, πάνω στο χαρτί,
να δεις και να κρατήσεις.