Αυτό που σε κρατάει όρθιο.

Νιώθεις τα γόνατα σου να λυγίζουν, βάζεις όλη σου τη δύναμη κι όμως δε γίνεται τίποτα. Η ανάσα σου βαριά λες και στο στέρνο σου στηρίζεται όλος ο κόσμος. Ο ιδρώτας ξεκινά από το μέτωπό σου και πρώτα συναντά τα μάτια σου, τα βλέφαρά σου σφραγίζουν. Ταξιδεύοντας στα μάγουλά σου φτάνει στα χείλη σου και τώρα πια η κούρασή σου έχει γεύση... Βρίσκεσαι στο σκοτάδι του μυαλού σου να πασχίζεις να μείνεις όρθιος κι ο μόνος ήχος η καρδιά σου σε ξέφρενους ρυθμούς.
Ένα γνώριμο χέρι πιάνει γερά τον ώμο σου, καθώς ακούς τους φίλους σου "Πάμε! Μπορείς!".
Τα μάτια σου ανοίγουν, στα χείλη σου ζωγραφίζεται το παιδικό σου χαμόγελο, οι γροθιές σου σφίγγουν.
Έχεις πια τόση ενέργεια που το πρώτο βήμα γίνεται μόνο του, έπειτα το δεύτερο, ένα μεγάλο τρίτο  γυρίζοντας την πλάτη και βρίσκεσαι στον αέρα! Τα χέρια σου γροθιές τραβάνε ψηλά και πίσω, το βλέμμα σου, αποφασιστικό, γυρνά προς τα πάνω! Τραβώντας τα γόνατά σου προς το στήθος το σώμα ακολουθεί!
Και να το έδαφος, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να προτείνεις τα πόδια σου. Πατάς και νιώθεις πως πατάς τον φόβο σου στον λαιμό. Το μόνο που ακούς είναι τους φίλους σου, το μόνο που νιώθεις είναι φιλικά χτυπήματα στην πλάτη. Τα μάτια σου λάμπουν σαν την πρώτη φορά που έκανες ποδήλατο χωρίς ρόδες κι η καρδιά σου, ήρεμη, χτυπά σαν εμβατήριο παρέλασης μετά από νίκη σε μάχη.

Όλοι μπορούμε να νικήσουμε τους φόβους μας μέσα από κάτι.

Εγώ Tricking, εσύ?