To my inspiration

Περπατάς και φυτρώνουν λουλούδια στο διάβα σου,
ότι αγγίζεις ανθίζει ,
τα μάτια σου στολίζουν ότι κοιτούν,
τα τριαντάφυλλα ζηλεύουν το χρώμα των χειλιών σου,
ο ήλιος κλαίει κάθε βράδυ που θα σε αποχωριστεί μέχρι το επόμενο πρωινό
το φεγγάρι προσπαθεί να κρυφτεί για να μην το συγκρίνει κανείς μαζί σου.
Κι εγώ... περαστικός... περιμένοντας στη στάση σε βλέπω να περνάς...
κι χρόνος κυλά τόσο αργά.
Αποφεύγεις τους περαστικούς περίτεχνα και με τόση επιδεξιότητα και χάρη
και τότε... το βλέμμα σου συναντά το δικό μου... αμήχανος και σαστισμένος...
χαμογελάς κι χρόνος σταματά.
Δεν υπάρχει κανείς για μια στιγμή τριγύρω... δεν κουνιέται τίποτα...
κι ήρθε η στιγμή για την επόμενη αναπνοή,
κι ο χρόνος που δεν λυπάται κανέναν ξαναρχίζει να κυλά...
Το βλέμμα σου γυρίζει ξανά στο δρόμο σου φωτίζοντας τον κόσμο μπροστά σου,
κι έτσι απλά ζωγράφισες ένα χαμόγελο στο πρόσωπο μου.

Σ'ευχαριστώ όποια κι αν ήσουν... όποια κι αν είσαι... όποια κι αν θα είσαι....

I am Makis. A boy that's still a kid.

Now you know my name... you won't talk with a stranger...

I will share some thoughts, nothing special... just a point of view.

Please be gentle while walking with me :) I promise it'll give you  a smile.

Sorry for the poor layout.. I really thought about it a lot, tried everything 

but nothing was what I really wanted. So I'll try to give you the pictures I

wanted you to see just with my words. 

So lets take a walk...