και τι μένει στο τέλος...?

Μένει μια πίκρα στη καρδία
για όλα αυτά που αφήνεις,
μια σπίθα μέσα στη ματιά
που με δυο δάκρυα σβήνεις.

Μένουν οι φόβοι που 'κλεισες
βαθιά μες το μυαλό σου,
να σε χλευάζουν που ήθελες
να κάνεις το δικό σου.

Μένουνε οι ωραίες στιγμές
σαν άλμπουμ φυλαγμένες,
εικόνες που είναι πια παλιές
στο ροζ ξεθωριασμένες.

Μα εσύ μη μείνεις πια γιατί
έχεις πολλά να ζήσεις,
εικόνες, πάνω στο χαρτί,
να δεις και να κρατήσεις.